Şimdiki Çocuklardan Yok Olan Gençlere

En masum sesti çocukların sesi. En doğru, en yumuşak, en güzel ses. Gülüyorlardı. Kimi camide koşuyor, kimi sokak arasında paslaşıyor, kimi de parkta sallanıyordu. Kafamı çevirdim, gözlerimin önünde duruyordu dünyanın adaletsizliği. Kimi çocuk melodika çalıyor, kimisi peçete satıyor, kimi çöpte karnını doyuruyor, kimiyse sadece dilendiriliyordu. Ama hepsinin gözleri parkta, topta. Ruhları sokaklarda…

Yürüyorum, aileler çocuklarını gezdiriyor. Hatırıma geliyor sabahki haberler. Düşünüyorum “Şu an diğer Müslüman aileler çocuklarını koruyor bombalardan, dünyanın başka yerlerinde.”

Akşama doğru otobüse biniyorum eve gitmek için. En yaşlısından en gencine otobüs dolu. İşten, okuldan, kurstan çıkan insanlar. Umutluyum gelecekten diye düşünürken şiddetli bir ses uğulduyor kulaklarımda. Kafamı kaldırmamla her şeyin birden yok olmasını dilemem bir oluyor. Bir çocuk ağladığı için “Sus ağlama!” eşliğinde dayak yiyor, bir çocuk mülteci olduğu için. Sokakta bir çocuk dövülüyor eve geç kaldığı için. Sonra bunu yapan kalpsizler soruyor “ Nereye gidiyor bu gençlik?”

Yakınıyorlar, onları suçluyorlar deli gibi. Gelecekten korkuyorlar, kendi yaptıklarından pişmanlık duymadan. Yok ettikleri gençleri şimdi mumla arıyorlar.

Sümeyye ALTUNER