Anlam İçinde Şiir

Şiirin öz oluşu ve anlam derinliği ile ona kaçınılmaz bir güzellik kattığı zahirdir. Manaya yöneldiğimiz kimi zamanlarda hataya düşmektir şiir. Fakat yine de şiir manadır demekten kendimi alamıyorum. Şiir, hayata bakışına başka bir tat katar insanın. Sevgiye başka türlü bakarsın, insanlığa başka türlü. Hissetmektir şiir öte yandan. Hissin tadını almalısın. Hissiyatın tadını bu kadar güzel başka ne verebilir insana? Renklerin ayrımına varamasan da şiirin ayrımına varmalısın. Sait Faik der ki: “Bir insanı sevmekle başlar her şey.” Ve ben de eklemek isterim: Sevmekle, yalnızca sevmekle başlatırız bu anlamlı ve derin yolculuğu. Şiir; ne güzel öğretir bize farkına varmadan sevmeyi, sevgiyi, sevgiliyi… Bu öğreniş ile manaların arasında kaybolmaktır şiir. Manalarda kaybolduk, şiiri aradık durduk. Peki şiire bir tutkudur diyebilir miyiz? Şüphesiz insanda bağımlılık yapıcı etkiye sahiptir. Fakat bu onu bir tutkuyla tanımlayabileceğimiz anlamına mı gelir? Aslında şiir tanımladığımız çoğu şeyi içinde barındırır. Lakin tek tek her bir tanıma indirgenemez. İşte şiire güzellik katan bir öge daha. Şahsına münhasır olmak, kendisine benzeyişi olmamak… Ayrıca şiirin sessiz edasıyla duyulmayı bekleyen çığlıkları, bize ansızın bir kapı aralar. Onu aramak, onu bulmak ve onu kaybetmek için. Dilerim ki bizler bu kapının ardından bakmayı bilenlerden oluruz.

Tuğba Kara