Çocukluk Yanılgısı/Buse Duman

İnsan çocukkende büyüyebilir mi;

Hayatının her anını çocukça bir şevkle değerlendirirken,her sorunu çocukçayken;

İçindeki fırtınalar sadece ufak seheryelleri eşliğindeyken,sevdikleri kendi gibi çocukken;

Hâlâ hayalleri varken ve bu hayalleri saf basit olaylarken;

İnsan çocukkende büyüyebilir mi;

Hayatı her anında çocukluğunu yaşaması gerektiğini,hatırlatırken;

Yetişkin olması gerektiği zamanlarda bile, yetişkince düşünemezken;

İnsanlara bilmiş bilmiş tek yönlü akıllar verirken, sırları herkesin diline düşse bile onun canını çok fazla yakmayacakken;

İnsan çocukkende büyüyebilir mi;

sarılacak omuza her defasında ihtiyaç duyarken;

Hep birilerinin destek olmasını isterken, kendi başına kendine dair tek bir adım atmamışken;

Adım atmaya o denli korkarken tek engelde yelkenleri suya indirirken;

Küçücük yelkenlisi daha kıyıda su almaya meyilliyken;

İnsan çocukkende büyüyebilir mi;

İnsan ne zaman büyür; göğün tüm renkleri siyaha çalarken,hayatındaki tek yönlü küçük olaylar zinciri bir bir altüst olurken; Birkaç kişiyle bile yalnız kaldığını düşünürken;

Yanında bir kişi olmasına bile tahammül edemediğinde;

Artık güldüğü esprilere gülmeyi bıraktığında gülmenin ne demek olduğunu unuttuğunda; Kendi hayatını kayıpları üzerinden görüp kendinden umudunu kestiğinde;

Çocukça düşüncelerin fayda sağladığını düşünürken;

Şimdi gerçekten fayda sağlayacak düşüncesi olup, onun bile kendini iyileştiremeyeceğini düşündüğünde;

İnsanların gölgelerine bile değer vermeye başladığında ;

Ve insan büyür;

Artık hayattan tek beklentisi kaybetme korkusunu yaşamamak olduğunda;

Kendine dair en ufak düşüncesi bile kalmadığında...