Yokmuş Sanılacak/Buse Duman

Çocukluğumdan bahsedersem düşlerim kanar;

Her yerde ince çizgili muşambalar;

Biraz içlensem gözüm dolar;

Ah o sevgi ne demek bilmeyen insanlar;

Ömrüme yeni bir arş-ı ziyade getiren bu nisanlar;

Bitmeyen kasımpatılar;

Artık kimsenin saygı kelimesini hatırlamadığı çocuksu yanılmalar;

Düşününce içimden alev alır sürekli yanan o liman;

Sevmeyi bilmeyen yaralı kalbim kabuk bağlar;

O ışık sevgisizlerin hatrına birkez daha yanar;

Güneş şefkat görmeyen bu ellerimi nefrete bağlar;

Kanaması durmayan boşluklarım bir anda yanımda direnç sağlar;

Dünya mezarında son çiçeğini sular;

Çocukluğumu esirgeyen o yalnızlığı arzular;

Her zaman ölüye doymayan içimdeki meftalar;

Ölüler dirileri ölüme dağlar;

Yaşam bu denizi okyanus sanar;

Gözümün önünden geçer kat ve kat yalan;

Sevmeye cesaret edemeyen hakiliklere sığar;

Tek hakilikte kaybolacak o yaralar bir dolu sıyrıklar;

Çocukluğum atılan her toprakta sanki hiç yokmuş sanılacak...

Buse Duman